• اختلاف در سرعت رشد خروس و مرغ

• استفاده از تکنولوژی بر عليه ترور ميکروبی

اختلاف در سرعت رشد خروس و مرغ

اقتباس از كتاب  اصول علمي وعملي پرورش طيور تاليف دكتر جواد پوررضا

     سرعت رشد در خروس بيشتر از مرغ است و اين تفاوت در سرعت رشد نمي تواند به هورمونهاي جنسي مربوط باشد زيرا وقتي كه خروس ها را اخته مي كنند ، سرعت رشد آنها كم نمي شود . همچنين اگر تخمدانهاي مرغ برداشته شود سرعت آن مرغ بيشتر از يك مرغ عادي نمي شود . در حقيقت عقيده براين است كه اختلاف در ميزان رشد به ژن هاي وابسته به كروموزومهاي جنسي مربوط است . به علت اينكه در طيور مرغ داراي يك كروموزوم جنسي و خروس داراي دو كروموزوم جنسي است ، لذا خروس ها دو برابر مرغ ها ژن هاي عامل رشد را دريافت مي كنند در صورتي كه مرغ ها نصف خروس ها از اين ژن ها بهره مي برند و همين تفاوت در تعداد كروموزومها و در نتيجه تعداد   ژن هائي كه بوسيله آنها منتقل مي شود باعث رشد بيشتر خروس ها مي گردد .

بين نژادها و جوجه هاي مختلف يك نژاد نيز ازنظرميزان رشد تفاوت وجود دارد ، نژادهاي سبك نسبت به نژادهاي سنگين ميزان رشد كمتري دارند .در موقع بهنژادي براي رشد بدن علاوه بر سرعت رشد و عواملي كه در آن دخالت دارد چند خصوصيت ديگر از جمله فرم بدن ، وضع عضلاني ، راندمان تبديل غذا ، رنگ پوست ، رنگ پروبال ،  نسبت گوشت قابل مصرف به وزن بدن و عاري بودن ازعيوب را بايد در نظر گرفت زيرا هر كدام از اين خصوصيات در كيفيت و كميت لاشه تأثير دارند .

غير از خصوصياتي كه گفته شد و همگي تحت  تأثير عوامل ژنتيكي هستند ، براي رشد سريع ساير عوامل محيطي بايستي فراهم باشد . يك نژاد اگر از لحاظ ژنتيكي بهترين قدرت را داشته باشد ولي در محيطي نامناسب قرار گيرد قادر به نشان دادن قدرت رشد خود نخواهد بود ، لذا فراهم كردن عوامل محيطي مثل تغذيه خوب ، شرايط پرورش و مديريت مناسب ضرورت دارد.

خويش جفتي سرعت رشد را كاهش مي دهد در صورتي كه آميخته گري باعث افزايش رشد بدن مي گردد و به همين منظور امروزه براي بهنژادي از لحاظ وزن بدن بيشتر از تلاقي نژادهاي مختلف استفاده مي شود .

صفحه اصلی       بالای صفحه   ابتدای اين مطلب

استفاده از تکنولوژی بر عليه ترور ميکروبی

برگرفته از وبلاگ زيست شناسی سلولی و ژنتيک مولکولی(cmbg.persianblog.com)

       در روش PCR که  برای تشخيص ميکروب موجود در فضا استفاده می شود ؛ دانشمندان DNA را داغ نموده تا جايی که باندهای بين بازهای نيتروژندار تشکيل دهنده ميان دو زنجيره شکسته شوند و دو زنجير ه از هم جدا شوند.بعد از اين کار ؛ محلول را خنک می کنند و و دو قطعه کوتاه DNA به آن اضافه می کنند که به آنها Primers می گويند. هر کدام از اين Primer ها طوری طراحی شده اند که قادر به پيوند خوردن با دو سر مجزای DNA ميکروب دلخواه باشند.
آنزيمهای لازم مانند DNA Polymerase به Primers اضافه شده و آنها را در راستای DNA دلخواه گسترش می دهند بنابراين آن دو زنجيره اوليه DNA تبديل به چهار زنجيره می شوند به وسيله Primer ها. هر بار که اين چرخه تکرار شود ؛ تعداد زنجيره های DNA هم Exponentially زياد می شوند تا جايی که مقدارشان به حدی برسد که قابل مشاهده باشد.
اگر Fluorescent به DNA های ساخته شده اضافه کنيم ؛ می توانيم اين ازدياد زنجيره را در هنگام هر چرخه دنبال کنيم.
در روش DNA-based و يا PCR-based دانشمند بايد ترتيب و ساختار DNA ميکروبی را که تروريست استفاده می کند بداند و حدس بزند ولی اگر تروريست از ميکروبی استفاده کرد که دانشمندان DNA آن را در دست ندارند؛ بايد چه کرد؟
برای حل اين مشکل ؛ دانشمندان در Ibis Therapeutics کاليفرنيا سيستی طراحی کرده اند به نام Triangulation Identification Genetic Evaluation of Biological Risks يا TIGER که اول با استفاده از روش PCR ؛ تعداد زنجيره های DNA مورد نظر را می افزايد ولی با اين تفاوت که Primer ها به قسمتهايی از DNA پيوند می خورند که ساختن پروتئينها را کنترل می کنند و می دانيم که ساختن پروتئين برای ادامه حيات هر سلول زنده ای لازم و ضروری است و مخصوص ميکروب خاصی نيست ولی با همه اين حرفها باز هم اين روش حساس است به اين دليل که هر Microorganism ؛ DNA مخصوص به خود را دارد برای ساختن پروتئين در عمل Translation.
برای همين دانشمندان از روش mass spectroscopy استفاده می کنند تا اين اختلافها را اندازه بگيرند و با منبع استانداردی که در دست دارند مقايسه کنند تا بتوانند ميکروب مورد نظر را شناسايی کنند.
حالا اگر ميکروب ما دارای DNA نبود و ترکيبی زهر دار يا Toxins بود بايد چه کرد؟
در اينجاست که از Antibody يا پادتن استفاده می کنيم که مولکولهايی به شکل Y لاتين می باشند که توسط سيستم ايمنی بدن درست شده و به مولکولهای تخريبگر می چسبند و آنها را نابود می کنند.اين پادتنها قادر به شناسايی و چسبيدن به مولکولهای مخرب در سطح ميکروب مورد نظر می باشند و برای همين لازم به شکستن سلول نيست.
اينگونه پادتنها توسط U.S. Naval Research Laboratory يا Raptor طراحی شده اند و به آن Sandwich Assay هم می گويندبرای اينکه ميکروب مورد نظر يا Pathogen به اين Antibody های موجود در تراشه يا همان chips می چسبند و به وسيله لايه ديگری از Antibodies که با مولکولهای شبرنگ Flurescent علامتگذاری شده اند پوشانده شده و به صورت ساندويچ در می آيند.
دانشمندان قادر هستند با اين روش تعداد زيادی از ميکروبها را يکجا شناسايی کنند.

*** اين نوشته برگرفته از مقاله ای بود با عنوان Technology against Terror که توسط Rocco Casagrande نوشته شده بود و در اکتبر 2002 در مجله علمی Scientific American منتشر شد.
 

صفحه اصلی       بالای صفحه   ابتدای اين مطلب